پیامبر اکرم(ص) دائما خوشرو و آسان گیر و نرم خو بود،خشن و درشتخو و فحّاش و عیبجو نبود و کسی را زیاد ستایش نمی کرد و از چیزی که به آن رغبت و میل نداشت،غفلت می ورزید،به طوری که مردم از او مایوس و نا امید نمی شدند.

آن حضرت خود را از سه چیز دور می داشت:جدال،پرحرفی، و گفتن مطالب بی فایده.و نسبت به مردم نیز از سه چیز پرهیز می کرد؛هرگز کسی را سرزنش نمی کرد و سخن نمی گفت،مگر در جایی که امید ثواب در آن می داشت چون سخن می گفت،همه ساکت بودند گوئی پرنده بر سر ایشان نشسته است.

در محضر او منازعه و مجادله نبود و اگر کسی سخن می گفت همه ساکت بودند تا سخنش تمام می شد.اگر  از چیزی تعجّب می کردند به رعایت ادب مجلس،او هم اظهار تعجب می نمود.با غریبان در سخن و سوال و جواب آن قدر شکیبا بود که به اندازه ی تحمل از جفا می رسید،تا جایی که اصحاب در صدد دور کردن شخص مزاحم بر می آمدند،می فرمود:وقتی صاحبان حاجت را دیدید،آنان را کمک و معاونت کنید.

هرگز ثنای کسی را نمی پذیرفت مگر اینکه ثنایش به عنوان تشکّر از آن حضرت باشد.و کلام احدی را نمی برید مگر آنکه از حدّ مشروع،تجاوز کند که در آن صورت با نهی یا برخاستن،کلام او را قطع می نمود.(۱)

منبع:

۱.سنن النّبی.

::.مقام معظّم رهبری(مدظلله العالی):
امروز امّت اسلام و ملّت ما بیش از همیشه به پیامبر اعظم(ص) خود نیازمند است.به هدایت او،به بشارت او،به پیام و معنویت او،به رحمتی که او به انسان ها درس داد.

****************
تماس با مدیر وبلاگ:
09117061655